We gaan op de fiets naar het stadje Pogradec dat vlak bij de camping ligt. Het weer vannacht was ronduit slecht, steeds weer buien. Ook voor overdag zijn de voorspellingen niet goed, maar we wagen het er maar op. De temperatuur is rond de 17 graden, een stuk minder dan bij jullie in Nederland.
Wij rijden langs het meer en dat blijkt het uitgaansgebied bij uitstek te zijn voor de inwoners van het stadje en de toeristen die in grote getale met bussen uit Macedonië en Griekenland hier naar toe komen. Er zijn ook veel grote, veelal nieuwe, hotels langs het water en natuurlijk veel eet en drinkgelegenheden.
In de stad en langs het water zitten veel mensen op de terrassen, voornamelijk mannen, achter hun espresso of een glas water. Er is ook een overkapte plek waar heel veel mannen met elkaar spelletjes doen, vooral domino en schaken. Het gaat heel fanatiek.
We trekken het centrum in, tenminste wat daar voor door gaat, want een centrum zoals wij dat kennen met een of meer kerken en een stadhuis kennen ze hier niet. In de oude communistische tijd was geloof verboden en alles wat daarbij hoorde is met de grond gelijk gemaakt. Nu zijn er wel weer kerken en moskeeën, want een groot deel van de bevolking is hier islamitisch. Toch zie je daar in het straatbeeld weinig van, misschien zijn de vele mannen op de terrassen hier een voorbeeld van. De winkels hier variëren van armoedig tot modern, net zoals trouwens de mensen en hun auto's. Kennelijk is er hier een groep die het (heel) goed gaat en een deel die nog steeds in dezelfde ellende leven als voor 1990.
We rijden nog wat rond en besluiten onszelf te trakteren op een gegrilde vis, die alleen voorkomt in het Ohridmeer. De vis smaakt bijzonder goed. Toen wij het dessert wilden bestellen hadden we toch te maken met een taalprobleem en een cultuurverschil: De ober begreep ons niet (de Albanezen spreken nog niet geweldig Engels), maar was zo vrij om met zijn mobiel in de hand via google-translate(!) ons te laten aangeven wat we wilden. Het bleek nog steeds niet duidelijk, totdat wij zeiden dat we iets zoets wilden. Toen begreep hij het, maar vertelde ook dat dat bij koffie wordt besteld, niet als nagerecht. Dat laatste kennen ze kennelijk niet!
